Postanowienie TK z dnia 21 kwietnia 2005, sygn. Ts 39/05

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz, że § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 maja 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 97, poz. 888) są niezgodne z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Skarżący wystąpił w pozwie z 19 sierpnia 1997 r. o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy opierając roszczenie na wyroku przywracającym do pracy, tyle że nieprawomocnym. Wyrokiem z 5 lipca 2001 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, po rozpoznaniu apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego z 7 lutego 1997 r. przywracającego skarżącego do pracy, zmienił ww. wyrok w ten sposób, że zamiast przywrócenia do pracy zasądził odszkodowanie. Wyrokiem z 9 sierpnia 2004 r. (VII P 345/04) Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i nie obciążył powodów kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej przy braku apelacji, ale na skutek zażalenia strony pozwanej Sąd Apelacyjny we Wrocławiu postanowieniem z 9 listopada 2004 r. (III APz 63/04) zmienił wyrok z 9 sierpnia 2004 r. w ten sposób, że zasądził „na rzecz strony pozwanej od Jana Mejera i Mirosławy Jałoszyńskiej kwoty po 1800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego”.

Ostateczne orzeczenie Sądu Apelacyjnego w kwestii kosztów procesu dotyczy takich praw i obowiązków konstytucyjnych skarżącego,