Postanowienie TK z dnia 27 czerwca 2006, sygn. Ts 39/06

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 4799 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 78, art. 175, art. 176 Konstytucji oraz, że art. 4799 § 1 i art. 47918 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 27 czerwca 2006 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego wskazane w skardze konstytucyjnej zarządzenie Sądu Okręgowego nie stanowi ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącej. Zarzut naruszenia tych praw mógłby zostać sformułowany dopiero po zakończeniu postępowania sądowego.

W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że wbrew stwierdzeniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu, zarządzenie Sądu Okręgowego w Koszalinie z 10 listopada 2005 r. jest ostatecznym orzeczeniem o jej prawach, od którego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Brak zaskarżalności jest, zdaniem skarżącej, decydującą przesłanką ostateczności rozstrzygnięcia.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych praw. Przysługuje ona tylko wtedy, gdy źródłem naruszenia praw skarżącego jest akt normatywy, w oparciu o który wydane zostało adresowane do skarżącego indywidualne rozstrzygnięcie. Uczynienie aktu normatywnego przedmiotem skargi konstytucyjnej wymaga, by skarżący uprawdopodobnił naruszenie konstytucyjnych wolności lub praw. Naruszenie to musi dotyczyć praw skarżącego, mieć indywidualny i aktualny charakter. Tymczasem zarzuty formułowane przez skarżącą mają albo potencjalny, albo też abstrakcyjny charakter. W pierwszym przypadku skarżąca wskazuje jedynie ewentualne przyszłe naruszenia swych praw, w drugim wskazuje na niekonstytucyjność przepisu, nie odnosząc jej jednak bezpośrednio do własnej sytuacji procesowej. Dotyczy