Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 39/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 lutego 2009 r. skarżąca spółka zakwestionowała zgodność art. 24a ust. 4 ustawy z dnia 11 maja
2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, ze zm.; dalej: p.m.) z art. 2, art. 7, art. 10, art. 83, art.
84 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze sformułowano również zarzut niezgodności z Konstytucją (bez
bliższego określenia, w jakim zakresie) trzech aktów wykonawczych do Prawa o miarach, to jest rozporządzeń Ministra Finansów
z dnia: (1) 30 lipca 2001 r. w sprawie wysokości opłat za czynności organów i urzędów administracji miar oraz trybu ich pobierania
(Dz. U. Nr 81, poz. 882, ze zm.); (2) 26 listopada 2002 r. w sprawie wysokości i trybu pobierania opłat za czynności organów
administracji miar i podległych im urzędów (Dz. U. Nr 207, poz. 1757, ze zm.) oraz (3) 14 października 2004 r. w sprawie opłat
za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.).
Postanowieniem z 20 października 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W postanowieniu
wskazano, że skarżąca nie określiła przysługujących jej konstytucyjnych praw podmiotowych naruszonych przez zakwestionowane
przepisy. Oznaczało to niespełnienie formalnej przesłanki dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 47 ust. 1 ustawy z
dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącej. W złożonym środku odwoławczym w pierwszej kolejności zawarto
wywody przedstawiające „własną opinię” pełnomocnika spółki „w przedmiocie zasadności skargi”. W tej części zażalenia podkreślono,
że prawem podmiotowym podlegającym ochronie było „prawo każdego pomiotu do tego, by daniny publiczne ustalane były w