Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lipca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 39/12 |
Uzasadnienie:
1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej z 21 lutego 2012 r. P.K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność:
po pierwsze, art. 10 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku
akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.; dalej: ustawa o VAT), w brzmieniu obowiązującym od 5 lipca 1993 r. do 30 kwietnia
2004 r., a także § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych
przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268, ze zm.; dalej: rozporządzenie
z 2002 r.), w brzmieniu obowiązującym od 26 marca 2002 r. do 30 kwietnia 2004 r., z art. 20, art. 22, art. 64 ust. 1-3 w związku
z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 84 w związku z art. 2 i art. 217 Konstytucji; po drugie, art. 21 § 3 w związku z art. 181
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa)
z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zaskarżone art. 10 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a także § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia
z 2002 r. są niekonstytucyjne w zakresie, w jakim stanowią dla organu podatkowego podstawę do odmowy obniżenia kwoty podatku
należnego o kwotę podatku naliczonego w razie niezgodności między treścią faktury a istotą stwierdzonej w niej czynności,
bez uwzględnienia dobrej wiary podatnika oraz dopełnienia ciążących na nim obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei