Postanowienie TK z dnia 12 czerwca 2013, sygn. Ts 39/13

W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika skarżąca – A.S. – zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.). Zaskarżonemu przepisowi p.u.s.p., w brzmieniu obowiązującym do 4 maja 2009 r., w zakresie, w jakim „nie przewidywał podania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej uzasadnienia przy wydaniu postanowienia o odmowie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego” oraz „nie przewidywał możliwości zaskarżenia postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o odmowie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego”, skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 2, art. 30 w zw. z art. 47, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 60 w zw. z art. 32 i art. 2, art. 10 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 173 i art. 178 ust. 1 oraz z art. 179 w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji.

Postanowieniem z 12 czerwca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał stwierdził, że skarga została skierowana z naruszeniem wymogów określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W sprawie, w związku z którą skarżąca wystąpiła ze skargą konstytucyjną, wszczęła ona postępowanie niemieszczące się w ustawowym pojęciu „przysługującej drogi prawnej”. Za takie należało uznać postępowanie przed sądami administracyjnymi, którego przedmiotem miała być – w intencji skarżącej – kontrola zgodności z prawem postanowienia Prezydenta o odmowie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Gliwicach. Skarga skarżącej – jako niedopuszczalna – została bowiem odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stanowisko to podtrzymał następnie