Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 stycznia 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 39/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 lutego 2014 r. A.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność
art. 795 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej:
k.p.c.) z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 1 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z tego względu,
że zaskarżony art. 795 § 2 k.p.c. nie był podstawą rozstrzygnięcia, z którym skarżący wiąże naruszenie swoich praw i wolności
konstytucyjnych. Trybunał podkreślił, że zaskarżony przepis określa moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zażalenia
przez dłużnika, ale nie przesądza o tym, że od postanowienia sądu drugiej instancji wydanego w postępowaniu klauzulowym nie
przysługuje środek zaskarżenia. Wynika to z art. 394 i art. 3941 § 2 k.p.c., i to na te przepisy powołał się Sąd Okręgowy w Częstochowie – VI Wydział Cywilny Odwoławczy (dalej: Sąd Okręgowy
w Częstochowie), wydając postanowienie o odrzuceniu zażalenia wniesionego przez skarżącego (postanowienie z 31 października
2013 r., sygn. akt VI Cz 594/13).
W zażaleniu na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący podniósł, że chociaż sąd nie powołał się w uzasadnieniu swojego
postanowienia na art. 795 § 2 k.p.c., to przepis ten był częścią podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący podkreślił,
że zakwestionowany przepis „stanowi pewnego rodzaju rozwiązanie modelowe – strona postępowania przed sądem wydającym orzeczenie,
stanowiące tytuł egzekucyjny, posiada