Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 maja 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 39/16 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 lutego 2016 r. (data nadania) K.D. (dalej: skarżąca)
wystąpiła o stwierdzenie, że art. 408 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101,
ze zm.; dalej: kpc) w zakresie, w jakim „wyłącza dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie art. 4011 kpc po upływie pięciu lat od uprawomocnienia [się] orzeczenia wydanego w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, jest niezgodny
z art. 190 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w Trybunale w związku z następującą sprawą. Skarżąca wystąpiła ze skargą o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. (dalej: Sąd Apelacyjny w K.) z kwietnia 2009 r., domagając
się zmiany tego rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie, że od 26 maja 2007 r. nabyła prawo do renty rodzinnej po zmarłym mężu,
względnie jego uchylenia w całości oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Jako podstawę żądania wznowienia postępowania skarżąca wskazała art. 4011 kpc oraz wyrok TK z 13 maja 2014 r., który wszedł w życie 26 maja 2014 r. Wyrokiem tym Trybunał orzekł, że art. 70 ust. 3
ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. 2013.1440.1717.1734) w
zakresie, w jakim uprawnienie małżonki rozwiedzionej do uzyskania renty rodzinnej uzależnia od wymogu posiadania w dniu śmierci
męża prawa do alimentów z jego strony, ustalonych wyłącznie wyrokiem lub ugodą sądową, jest niezgodny z art. 67 ust. 1 w związku
z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącej skutki wyroku Trybunału w sprawie SK 61/13 znajdują zastosowanie do jej sytuacji
jako małżonki pozostającej w separacji, wobec której małżonek dobrowolnie realizował obowiązek alimentacyjny. Postanowieniem
ze stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny w K, odrzucił złożoną przez skarżącą skargę, stwierdziwszy, że wprawdzie