Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 marca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 39/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
20 lutego 2017 r. (data nadania), J.C. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 117 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.), w brzmieniu nadanym przez art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 5
listopada 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy,
ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589): po pierwsze – w zakresie, w jakim:
a) dopuszcza przymusowe leczenie lub rehabilitację skazanego, u którego stwierdzono uzależnienie od alkoholu, pomimo braku
jego zgody,
b) nie wskazuje zakresu oddziaływań leczniczych lub rehabilitacyjnych, które mogą być stosowane bez zgody skazanego, oraz
c) obliguje sąd do zastosowania leczenia lub rehabilitacji pomimo braku zgody skazanego, z art. 47 oraz art. 41 ust. 1 w związku
z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji; po drugie – w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości poddania postanowienia
o przymusowym leczeniu lub rehabilitacji skazanego kontroli instancyjnej, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 w związku
z art. 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżący aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności.
Wnioskiem z 7 listopada 2014 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w S. wystąpił do sądu penitencjarnego o wydanie – na podstawie
art. 117 k.k.w. – postanowienia w przedmiocie zastosowania przymusowego leczenia wobec skarżącego w związku z uzależnieniem
od alkoholu.
Postanowieniem z 14 listopada 2014 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w G. VI Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem