Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 czerwca 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 39/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 marca 2018 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący),
zakwestionował zgodność art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie zwrotu ,,jeżeli od pisma nie uiszczono należnej opłaty” z art. 45 ust. 1, art.
77 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również art. 370 k.p.c.
w zakresie zwrotu ,,nieopłaconą” z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 79 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz
art. 2 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 8 lipca 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdzając
że skarżący nie usunął braków formalnych skargi w zakresie pkt 3 i 4 zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca
2019 r. Nie wskazał bowiem, które konstytucyjne prawa lub wolności wynikają z powołanych w petitum skargi wzorców kontroli oraz w jaki sposób zostały one naruszone przez zakwestionowane przepisy. Skarżący nie powołał również
argumentów lub dowodów na poparcie formułowanych zarzutów, ograniczając się jedynie do przywołania cytatów pochodzących z
orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Wskazaną przez Trybunał podstawą odmowy nadania biegu skardze był fakt, że zakwestionowane
przepisy nie były podstawą wydania rozstrzygnięcia wskazanego przez skarżącego jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art.
79 ust.