Postanowienie TK z dnia 23 października 2009, sygn. Ts 391/08

W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 grudnia 2008 r., skarżący zarzucił, że art. 361 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) w zakresie, w jakim zezwala sądom powszechnym na umniejszanie o 25%, tytułem wydatków na utrzymanie osadzonego, odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, przyznanego na podstawie rozdziału 58 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) lub art. 8 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.), jest niezgodny z art. 41 ust. 5 i art. 77 ust. 1 w związku z art. 2 i w związku z art. 31 ust. 2 i 3 oraz w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny:

Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie i skazanie w łącznej kwocie 665 000,00 zł (265 000,00 zł tytułem odszkodowania oraz 400 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia). Wyrokiem z 14 maja 2007 r. (sygn. akt III Ko 308/06) Sąd Okręgowy w Poznaniu – III Wydział Karny zasądził na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa kwotę 24 838,00 zł tytułem odszkodowania oraz kwotę 120 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia. Wyrokiem z 11 października 2007 r. (sygn. akt II AKa 148/07) Sąd Apelacyjny w Poznaniu – II Wydział Karny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd Najwyższy – Izba Karna postanowieniem z 12 sierpnia 2008 r. (sygn. akt V KK 45/08) oddalił kasację od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego jako