Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 391/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 grudnia 2015 r. (data nadania) J.K. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność: po pierwsze, art. 7 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U.90.557, ze
zm.; dalej: kkw) w zakresie, w jakim przewiduje prawo do wniesienia skargi na decyzję organu wskazanego w art. 2 pkt 3-6 i
10 kkw opartej na jednej podstawie odwoławczej, tj. niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, z art. 31 ust. 3, art. 32,
art. 41 ust. 4, art. 45, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji; po drugie, art. 7 § 5 kkw w zakresie, w jakim stanowi,
że na postanowienie wydane na skutek rozpoznania skargi, o której mowa w art. 7 § 1 kkw, nie przysługuje zażalenie do sądu
wyższej instancji, z art. 45, art. 32, art. 41 ust. 4, art. 78, art. 176 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji; po trzecie,
art. 7 § 2 w zw. z art. 3 kkw w zakresie, w jakim przewiduje, że skargę, o której mowa w art. 7 § 1 kkw, „rozpoznaje sąd,
który wydał zarządzenie w sprawie wyrażenia zgody na wymierzenie wobec skazanego kary dyscyplinarnej określonej w art. 143
§ 1 pkt 8 kkw, zgodnie z treścią art. 145 § 3 zdanie 2 kkw”, z art. 78, art. 45, art. 32, art. 41 ust. 4, art. 176 ust. 1
oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący jest osobą skazaną i odbywa karę pozbawienia
wolności. W związku ze zdarzeniem, w toku którego skarżący dopuścił się wykroczenia, Zastępca Dyrektora Aresztu Śledczego
w W. pismem z lutego 2015 r. zwrócił się do Sądu Okręgowego w W. o wyrażenie zgody na wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej
w postaci umieszczenia w celi izolacyjnej na okres 28 dni. Posiedzenie w areszcie śledczym w przedmiocie wymierzenia skarżącemu
kary dyscyplinarnej odbyło się w lutym 2015 r.
Sędzia Penitencjarny Sądu Okręgowego w W. zarządzeniem z lutego 2015 r.