Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 393/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 grudnia 2015 r. (data nadania) M.P. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 430 § 1 w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz.U.89,555, ze zm.; dalej: kpk) w zakresie, w jakim „nie dopuszcza rozpoznania zażalenia obrońcy na postanowienie w kwestii
incydentalnej, która ingeruje w sferę konstytucyjnych praw lub wolności obywatela, wbrew istniejącemu założeniu racjonalności,
zupełności oraz niesprzeczności systemu prawa przy dopuszczeniu do udziału w postępowaniu do trzech obrońców dla jednego podejrzanego”,
są niezgodne z art. 2 w zw. z art. 42 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z czerwca 2015 r. przedłużył
okres tymczasowego aresztowania skarżącego. Postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącego. Sąd Okręgowy w W. postanowieniem
z lipca 2015 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Na postanowienie z czerwca 2015 r. zażalenie z lipca 2015 r. wniósł
także obrońca skarżącego. Postanowieniem z lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w W. pozostawił zażalenie obrońcy skarżącego bez rozpoznania,
uznawszy je za niedopuszczalne z mocy ustawy. Postanowieniem z września 2015 r. Sąd Okręgowy w W. utrzymał to postanowienie
w mocy.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego ze stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia
braku formalnego skargi konstytucyjnej przez wskazanie adresu skarżącego. Pismem ze stycznia 2016 r. pełnomocnik odniósł się
do zarządzenia sędziego.
Zdaniem skarżącego, przepisy przewidujące rozpoznanie jako środka zaskarżenia tylko zażalenia oskarżonego, w sytuacji złożenia
środka odwoławczego także przez jego obrońcę, istotnie ograniczają prawo oskarżonego do obrony. Zgodnie z przynależnym każdemu
prawem do obrony – jak twierdzi – prawo do wniesienia środków zaskarżenia przysługuje zarówno obrońcy, jak i oskarżonemu.
Ponadto podkreśla on, że ograniczenie rozpoznania środków odwoławczych jedynie do zażalenia wniesionego przez oskarżonego
może prowadzić do