Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 września 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 396/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 grudnia 2008 r., odnoszącej się do podstaw prawnych dwóch niezależnych od siebie postępowań,
zakwestionowano zgodność art. 176 w związku z art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 83
i art. 176 ust. 1 Konstytucji oraz art. 168 § 1 w związku z art. 277 i art. 280 § 1 p.p.s.a. z art. 2 w związku z art. 45
ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego art. 176 p.p.s.a., uniemożliwiając zaskarżenie samego uzasadnienia orzeczenia sądu, naraża obywatela na
skutki wadliwej interpretacji treści przepisów prawa i pozbawia prawa do uzyskania orzeczenia interpretacyjnego. Ponadto,
w ocenie skarżącego, przepis uniemożliwia zaskarżenie orzeczenia o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez NSA do innego równorzędnego
składu orzekającego tego sądu.
Z kolei niezgodność art. 168 § 1 w związku z art. 277 i art. 280 § 1 p.p.s.a. ma polegać na tym, że przepisy uniemożliwiają
stronie, która nie mogła skorzystać ze zwykłego środka zaskarżenia, wniesienie skargi o wznowienie po upływie terminu do wniesienia
zwykłego środka zaskarżenia, a przed upływem trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.
Postanowieniem z 16 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Rozstrzygnięcie
takie spowodowane było oczywistą bezzasadnością skargi, a ponadto niewłaściwym wskazaniem wzorców konstytucyjnych i brakiem
związku skargi z sytuacją prawną, jaka miała miejsce w postępowaniu