Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 397/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 grudnia 2008 r. zarzucono, że art. 10 ust. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach
świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445, ze zm.; dalej: dekret) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie kosztów przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w postępowaniu
sądowym (Dz. U. Nr 46, poz. 254, ze zm.; dalej: rozporządzenie) oraz pkt 11 załącznika nr 1 do tegoż rozporządzenia, stanowiącego
taryfę wynagrodzenia biegłych z zakresu medycyny w postępowaniu przed sądami (dalej: taryfa), są niezgodne z art. 2, art.
32 ust. 1 i 2 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego, ustanowione przez Ministra Sprawiedliwości w rozporządzeniu i taryfie odrębne stawki kwotowe wynagrodzenia
biegłych sądowych z dziedziny medycyny w porównaniu do biegłych innych specjalności, którzy są wynagradzani według stawek
za godzinę pracy – przy braku kryteriów weryfikacji godzin poświęconych na sporządzenie opinii – prowadzi do nieuzasadnionego
zróżnicowania wynagrodzenia biegłych z zakresu medycyny względem biegłych innych specjalności, tym samym narusza wyrażoną
w art. 32 Konstytucji zasadę równości. Zaskarżone przepisy naruszają również zasadę przyzwoitej legislacji, określoną w art.
2 Konstytucji. W przekonaniu skarżącego, ogólne wytyczne art. 10 ust. 2 i 3 zaskarżonego dekretu są niezgodne z art. 92 ust.
1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący, będący biegłym sądowym z zakresu medycyny,
zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Żoliborza z 17 maja 2008 r. o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego
lekarza neurologa, sporządził opinię na piśmie z 7 czerwca 2008 r., za co przedstawił rachunek na kwotę 562,15 zł. W przedstawionym
przez siebie rachunku skarżący (biegły) wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia wyliczonego według