Postanowienie TK z dnia 16 czerwca 2016, sygn. Ts 397/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 grudnia 2015 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika, P.M. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 49 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U.2014.1539, ze zm.; dalej: uozz). Zaskarżonemu przepisowi uozz skarżący zarzucił, że jest sprzeczny z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2 oraz z art. 77 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z września 2014 r. Sąd Rejonowy w G. oddalił powództwo skarżącego przeciwko Skarbowi Państwa – Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w G. o zapłatę. W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd I instancji odwołał się do treści art. 49 uozz wskazując, że żądanie skarżącego wynagrodzenia szkody z tytułu utraconych korzyści nie znajduje oparcia w tym unormowaniu. Jednocześnie podniósł, że skarżący nie wykazał się lojalnym współdziałaniem ze służbami sanitarnymi w likwidacji zagrożenia epidemiologicznego, co jest warunkiem udzielenia pomocy w odbudowie zlikwidowanego stada. Zdaniem sądu I instancji świadczy o tym prejudykat w postaci wyroku Sądu Okręgowego w S. z czerwca 2012 r., na mocy którego skarżący został skazany za spowodowanie niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób w ten sposób, że prowadząc fermę drobiu, nie zastosował się do nakazów zawartych w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. Apelację skarżącego od orzeczenia sądu I instancji oddalił wyrokiem z lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w S. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że ocena stanu faktycznego sprawy dokonana przez sąd I instancji w świetle zarówno art. 49 uozz, jak i art. 4172 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U.2014.121 ze zm.; dalej kc) jest prawidłowa. Sąd II instancji odniósł się też do zarzutu naruszenia art. 49 ust. 7 uozz w kontekście prawa do wynagrodzenia szkody statuowanego w