Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 września 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 4/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Stanisława D. zakwestionowano zgodność art. 913 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny
(Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) i art. 89 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jednolity
z 1998 r. Dz.U. Nr 7, poz. 25 ze zm.) z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zaskarżonym przepisom zarzucono, że stwarzają dla organów rozstrzygających (przede wszystkim sądów) nadmierną swobodę i arbitralność
w orzekaniu o rozwiązaniu umowy darowizny, co w konkretnym przypadku skarżącego spowodowało naruszenie konstytucyjnego prawa
własności. Zarówno bowiem Sąd Okręgowy w Krakowie (wyrok z 23 września 1999 r., sygn. akt IC 809/98), jak i Sąd Apelacyjny w Krakowie (wyrok z 7 stycznia 2000 r., sygn. akt I ACa 924/99) oddaliły powództwo skarżącego, uznając, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące dopuszczalność rozwiązania
umowy, na mocy której doszło do przeniesienia własności nieruchomości należącej uprzednio do skarżącego.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 lutego 2001 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych
skargi konstytucyjnej, m.in. poprzez wskazanie, w jakim zakresie zakwestionowane w skardze przepisy stanowiły podstawę orzeczeń
wydanych w sprawie skarżącego. W piśmie z 21 lutego 2001 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż podstawą wyroków oddalających
roszczenie skarżącego był art. 913 § 2 kodeksu cywilnego.
Postanowieniem z 4 czerwca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
wskazano, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka zaskarżenia przepisów ustawy bądź innego aktu normatywnego, na podstawie
których wydane zostało