Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 lipca 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 4/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej pana Jerzego Sanseigne złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 15 stycznia 2002 r. zarzucono,
iż art. 9 ust. 3 pkt 1 oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych
(Dz. U. Nr 105, poz. 509 ze zm.), art. 361 § 2 oraz art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr
16, poz. 93 ze zm.), a także art. 328 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43,
poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 2, art. 76, art. 77 ust. 2 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Skarżący wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 28 września 2000 r. (sygn. akt IC 1554/99) oddalono jego
powództwo, w którym domagał się o obniżenie stawki czynszu za wynajmowany od Gminy Warszawa-Centrum lokal komunalny, a także
o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania za część pobranego wcześniej czynszu. Roszczenia swoje skarżący uzasadniał obniżeniem
wartości użytkowej lokalu będącym następstwem zaniechania przez wynajmującego utrzymania porządku w otoczeniu budynku, w szczególności
zaś braku reakcji na zajęcie pod parking samochodowy części podwórza z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie regulacji
prawnych.
Apelacja skarżącego do wyroku sądu pierwszej instancji została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 11 kwietnia
2001 r. (sygn. akt I Ca 237/01).
Zdaniem skarżącego zastosowanie przez sąd zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej regulacji z 2 lipca 1994 r. o najmie
lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych narusza konstytucyjne prawa obywatela zagwarantowane w art. 76 Konstytucji
RP. Regulacje te odbierają bowiem najemcy prawo do ochrony strefy ciszy ustanowionej w odnośnych przepisach prawnych oraz
uniemożliwiają