Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 lutego 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 4/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 grudnia 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 21 ustawy z dnia 2 marca 2000 r.
o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr
22, poz. 271, ze zm.; dalej: ustawa) z art. 2, art. 20, art. 22 i art. 32 Konstytucji.
Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 21 ustawy jest niezgodny z art. 2, art. 20, art. 22
i art. 32 Konstytucji. Niezgodność ta, w przekonaniu skarżącej, polega na naruszeniu zasady wolności gospodarczej poprzez
wprowadzenie z mocą wsteczną ograniczenia w swobodzie kontraktowania zobowiązań wynikających z umów zawartych przed wejściem
w życie zaskarżonego przepisu. Taka sytuacja ze względu na swą nieprzewidywalność powoduje powstanie ryzyka gospodarczego,
którego skarżąca nie brała pod uwagę w chwili zawierania umowy i prowadzi do niemożności wywiązania się przez skarżącą ze
swoich zobowiązań.
Postanowieniem z 30 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej była oczywista bezzasadność zarzutów. Trybunał wskazał, że poruszony w
skardze konstytucyjnej problem prawny dotyczy zagadnienia bezskuteczności ogólnych warunków umowy zastrzegających dla strony,
która je zastosowała – przedsiębiorcy – rażąco nieuzasadnione korzyści z pokrzywdzeniem drugiej strony umowy – konsumenta.
Odnosząc ten problem do sfery konstytucyjnych wolności i praw, skarżąca wiąże go z zagadnieniem niedozwolonego retroaktywnego
działania przepisu zaskarżonej ustawy, wprowadzającego do kodeksu cywilnego przepisy ingerujące w stosunek zobowiązaniowy,
wynikający z umowy zawartej uprzednio między stronami na czas określony. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego powyższe stanowisko
jest oczywiście nieuzasadnione, albowiem opiera się na błędnym założeniu, jakoby przed wejściem w życie zaskarżonego przepisu
art. 21 ustawy wprowadzającego do kodeksu cywilnego przepisy art. 384-3854 w systemie prawa nie obowiązywała norma prawna regulująca możliwość uchylenia się