Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 marca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 4/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 2 stycznia 2008 r. skarżący zarzucili niezgodność art. 49 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –
Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 87
ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 29 czerwca 2007 r.
Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi – III Wydział Karny (sygn. akt III K 186/07) umorzył ze względu na przedawnienie ścigania
czynu postępowanie w sprawie o składanie fałszywych zeznań, to jest o czyn z art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
– Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.), w której skarżący wnieśli subsydiarny akt oskarżenia. Postanowieniem
z 3 października 2007 r. Sąd Okręgowy w Łodzi – V Wydział Karny Odwoławczy (sygn. akt V Kz 1026/07) utrzymał zaskarżone postanowienie
w mocy.
Skarżący wskazali, że zaskarżony art. 49 § 1 k.p.k. (definiujący pokrzywdzonego), rozumiany zgodnie z utrwaloną wykładnią
Sądu Najwyższego, pozbawia ich praw pokrzywdzonych w postępowaniu przygotowawczym, co naruszyło ich prawo do sądu (art. 45
ust. 1 Konstytucji) oraz zamknęło im drogę sądową dochodzenia naruszonych wolności i praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji). Zdaniem
skarżących, przyjmowany konsekwentnie przez Sąd Najwyższy pogląd, że przedmiotem ochrony art. 233 § 1 k.k. jest dobro wymiaru
sprawiedliwości, a nie dobro uczestnika postępowania, w którym zeznanie zostało złożone, nadaje art. 49 § 1 k.p.k. nową treść,
co jest niezgodne z art. 87 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 7 kwietnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na
to, że niezależnie od ustaleń dotyczących statusu pokrzywdzonych, podstawą umorzenia postępowania