W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 stycznia 2013 r. Stowarzyszenie Liderów Lokalnych Grup
Obywatelskich (obecnie: Sieć Obywatelska – Watchdog Polska; dalej: skarżący) zakwestionowało zgodność art. 6 ust. 2 w zw.
z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.;
dalej: u.d.i.p.) z art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 9 października 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ponieważ
skarżący nie wykazał zarzucanego w skardze naruszenia praw i wolności konstytucyjnych przez zaskarżone przepisy – nie uczynił
bowiem przedmiotem skargi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – i nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie (art. 36 ust. 3 ustawy
z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym [Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]).
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że podstawą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012
r. (sygn. akt I OSK 666/12) nie był art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Była nią niezgodna z Konstytucją wykładnia zaskarżonych przepisów
(przede wszystkim art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Zdaniem skarżącego informacji o działalności organów publicznych w toku procesu
legislacyjnego nie można określić jako sprawy innej niż publiczna. Według niego Naczelny Sąd Administracyjny, powoławszy się
na art. 6 ust. 2 u.d.i.p., uznał, że udostępnienie dokumentu innego niż urzędowy nie może nastąpić w trybie przewidzianym
w zaskarżonej ustawie. Sąd ten odwołał się, jak to ujął skarżący, do pojęcia dokumentu wewnętrznego nieistniejącego w przepisach
powszechnie obowiązującego prawa. Tymczasem polski ustawodawca – w przeciwieństwie do unijnego, co podkreślił skarżący – nie
przewidział ograniczeń w dostępie do informacji, które mogłyby dotyczyć sfery wewnętrznej działania