Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 grudnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 4/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 stycznia 2014 r. (data nadania) B.G. (dalej: skarżący,
podatnik) zakwestionował zgodność art. 6 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa
oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199, ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca) z art. 217 w związku
z art. 2, art. 25 ust. 5 oraz art. 119 ust. 1 i 2 Konstytucji ze względu na naruszenie procedury legislacyjnej podczas uchwalania
zaskarżonej regulacji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału z 3 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi
konstytucyjnej przez: dokładne określenie przedmiotu skargi, tj. wykazanie, że art. 6 pkt 2 lit. b ustawy nowelizującej był
podstawą ostatecznego – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – rozstrzygnięcia sądu lub organu władzy publicznej, z którego
wydaniem skarżący łączy zarzut naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw; wskazanie, jakie konstytucyjne prawa lub wolności
skarżącego (wynikające z art. 217 w związku z art. 2, art. 25 ust. 5 oraz art. 119 ust. 1 i 2 Konstytucji) i w jaki sposób
zostały naruszone przez kwestionowany przepis; a także doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej
i reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Pismem z 24 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego odniósł się do powyższego zarządzenia. Przedstawił w nim argumentację dotyczącą
przepisów będących podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego i sprecyzował zarzuty sformułowane
w skardze konstytucyjnej. Do pisma dołączył stosowne pełnomocnictwo.
Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja została uchwalona z naruszeniem procedury legislacyjnej, gdyż była poprawką zaproponowaną
przez Komisję Finansów Publicznych w jej sprawozdaniu przygotowanym po pierwszym czytaniu projektu ustawy. Skarżący przypomina,
że w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego między pierwszym a drugim czytaniem niedopuszczalne jest