Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lipca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 4/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 9 stycznia 2017 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że: art. 913-921
ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822; dalej: k.p.c.) są niezgodne
z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 394 § 1 k.p.c. jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz z art. 176 ust.
1 Konstytucji, zaś art. 117 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek udowodnienia okoliczności wskazanych w oświadczeniu,
jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 13 kwietnia 2018 r. Trybunał odmówił nadania biegu złożonej skardze konstytucyjnej. W pierwszej kolejności
stwierdził, że skarżący nie wykazał związku pomiędzy zarzucanym naruszeniem wolności i praw konstytucyjnych a postanowieniem
wskazanym jako ostateczne w sprawie. Zarzuty sformułowane przez skarżącego dotyczyły bowiem braku możliwości skutecznego zaskarżenia
postanowienia sądu nakazującego wyjawienie majątku dłużnika, a orzeczenie wskazane jako ostateczne zostało wydane w postępowaniu,
którego przedmiotem było badanie, czy dopuszczalne jest uzupełnienie wykazu majątku dłużnika wskutek wniosku skarżącego. Trybunał
wskazał, że skarżący zaniechał zaskarżenia postanowienia sądu, które dotyczyło nakazu wyjawienia majątku dłużnika, a tym samym
nie doprowadził do „ujawnienia” przedmiotu skargi konstytucyjnej, tj. nie wyczerpał przysługującej mu drogi prawnej. Trybunał
stwierdził też, że art. 117 § 2, oraz 913-917 oraz 919-921 k.p.c. nie stanowią bezpośredniej podstawy postanowienia wskazanego
jako ostateczne. Podniósł następnie, że skarżący nie sprecyzował ani nie uzasadnił, na czym polega niezgodność wskazanych
w skardze przepisów k.p.c. z przytoczonymi wzorcami konstytucyjnymi. Trybunał wyraził również opinię, że zarzuty skarżącego
odnoszą się do stosowania prawa, a nie dotyczą niekonstytucyjności przepisu, co jest kolejną podstawą odmowy nadania biegu
skardze konstytucyjnej.
W zażaleniu z 30 kwietnia 2018 r. (data nadania) skarżący zarzucił Trybunałowi błąd w ustaleniach