Postanowienie TK z dnia 03 czerwca 2004, sygn. Ts 40/04

W skardze konstytucyjnej z 3 marca 2004 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 50510 oraz art. 50513 kodeksu postępowania cywilnego. Zaskarżonym przepisom zarzucono w skardze, że – jak to określił skarżący – „nie korespondują” z określonymi w Konstytucji przesłankami wyłączenia jawności rozprawy, co tym samym narusza jego prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem skarżącego, jawne rozpoznanie sprawy winno być regułą, a wszelkie dopuszczalne od niej wyjątki winny być precyzyjnie określone przez ustawodawcę. Wymowy tego postulatu nie zmienia natomiast unormowanie art. 50510 § 2 k.p.c., w którym przewidziane jest prawo strony do żądania przeprowadzenia rozprawy. Ponadto zdaniem skarżącego, brak w ustawie określenia terminu, w jakim ma być sporządzone przez sąd uzasadnienie wyroku, prowadzi do naruszenia wymogu rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującą sprawą. Skarżący wystąpił z powództwem o zapłatę do Sądu Rejonowego w Tczewie. Wyrokiem z 4 września 2003 r. (sygn. akt V C 87/03), Sąd uwzględnił powództwo skarżącego i orzekł zgodnie z wydanym uprzednio nakazem zapłaty. Następnie jednak, wyrokiem z 17 listopada 2003 r., sygn. akt III Ca 1133/03 (doręczonym skarżącemu 5 grudnia 2003 r.), Sąd Okręgowy uchylił orzeczenie sądu I instancji, a powództwo skarżącego oddalił. Rozstrzygnięcie to wydane zostało na posiedzeniu niejawnym.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw, służącym wyeliminowaniu z systemu prawnego przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia