Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 marca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 40/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 29 stycznia 2008 r. sporządzonej przez radcę prawnego zakwestionowana została zgodność art. 3 ustawy
z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.; dalej: p.b.) z art. 32 ust. 1 w związku
z art. 64 ust. 2 oraz z art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji.
Skarżący stoi na stanowisku, że zakwestionowana regulacja p.b. rozumiana w ten sposób, że „wzniesienie budynku mieszkalnego
na nieruchomości, na terenie której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wyłącznie możliwość realizowania
upraw polowych pod warunkiem zapewnienia potrzeb bytowych właścicielom tej nieruchomości, odpowiada wyrażonej w przedmiotowym
przepisie zasadzie budowy planowej – narusza konstytucyjną zasadę równej ochrony własności (art. 32 ust. 1 w związku z art.
64 ust. 2 Konstytucji)”. Zdaniem skarżącego na podobne, korzystne dla właściciela nieruchomości traktowanie, nie mogą liczyć
osoby władające inną niż polowa nieruchomością. Ponadto, w skardze zarzucono, że art. 3 p.b. narusza również zasadę demokratycznego
państwa prawnego oraz zasadę legalizmu.
Postanowieniem z 13 maja 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Rozstrzygnięcie
takie podyktowane było nieprawidłowościami skargi w zakresie prawidłowego wskazania przedmiotu skargi, niewłaściwym powołaniem
wzorców konstytucyjnych, a po części wynikały z nadania skardze cech actio popularis.
Pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. W złożonym piśmie procesowym zarzucono:
– naruszenie art. 19 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej:
ustawa o TK) przez: (1) brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz brak analizy dołączonych do akt sprawy orzeczeń
organów administracyjnych oraz sądów administracyjnych, z których jednoznacznie wynikało, że art. 3 p.b. stanowił podstawę
rozstrzygnięć w sprawie skarżącego oraz (2) nieprawidłowe uznanie, że zarzuty skargi w zakresie odnoszącym