Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 maja 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 40/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 lutego 2009 r. Janusz Z. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność
art. 4249 w zw. z art. 42412 i art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 77 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 31 stycznia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy wskazał
art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.
Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W ocenie Trybunału argumentacja zawarta w skardze konstytucyjnej, odwołująca
się do wadliwości uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego wydanego w sprawie skarżącego, wskazuje bowiem na to, że – mimo
formalnego określenia zaskarżonej normy – przedmiotem zarzutu skarżący uczynił wadliwy akt jej zastosowania.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym podnosi, że skarga – wbrew ocenie Trybunału – spełnia wszystkie
wymogi formalne wymienione w art. 47 ust. 1 ustawy o TK, a w szczególności dokładnie określa zaskarżone normy prawne rangi
ustawowej, jak również wskazuje naruszenie konstytucyjnych praw skarżącego (prawa do sądu, „prawa do rozpoznania sprawy w
postępowaniu wieloinstancyjnym”). Co więcej, zdaniem skarżącego przedmiotem skargi nie jest konkretne zastosowanie normy prawnej,
lecz „sama norma,