Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 40/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 lutego 2013 r. „Cezary Bartłomiej Paluchniak” Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność
art. 30 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.;
dalej: ustawa z 2006 r.) w brzmieniu sprzed 30 grudnia 2008 r. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i
art. 175 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 23 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził,
że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Ponadto podstawą odmowy był brak
ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie zaskarżonego przepisu (czyli niespełnienie przesłanki formalnej wynikającej
z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK). Niezależną podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu było ustalenie,
że argumentacja skarżącej dotycząca zakwestionowanego przepisu jest postulatem de lege ferenda, a takie zarzuty nie podlegają kognicji Trybunału Konstytucyjnego. Odniósłszy się do przywołanych w skardze wzorców kontroli,
Trybunał stwierdził, że art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli w rozpatrywanej skardze
konstytucyjnej, natomiast art. 175 ust. 1 Konstytucji ma charakter ustrojowy i nie wynikają z niego podmiotowe prawa, wolności
lub obowiązki jednostki o charakterze konstytucyjnym. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa do sądu i zakazu zamykania drogi
sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji) Trybunał uznał za oczywiście
bezzasadne, ponieważ sprawa skarżącej została rozpoznana przez sądy powszechne obu instancji, a powództwo o odszkodowanie
od Skarbu