Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 marca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 40/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 lutego 2017 r. (data nadania) J.S., E.S. i M.S. (dalej:
skarżące) zakwestionowały zgodność art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i
realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496; dalej: specustawa drogowa) w zakresie, „w jakim
umożliwia zastosowanie szczególnego trybu przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy
z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (...) w odniesieniu do wszystkich dróg publicznych przy zaniechaniu wprowadzenia
jakichkolwiek wymaganych w takim wypadku przez normy konstytucyjne wyjątków i ograniczeń”, z art. 2 w związku z art. 31 ust.
3, w związku z art. 64 Konstytucji; art. 2 w związku z art. 64 Konstytucji; art. 21 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3,
w związku z art. 64 Konstytucji.
Zdaniem skarżących zakwestionowany w skardze przepis: jest sprzeczny z zasadą proporcjonalności, gdyż spośród możliwych rozwiązań
nie wprowadza tych najmniej uciążliwych dla podmiotów, wobec których ma być stosowany i prowadzi do naruszenia istoty prawa
własności; narusza zasadę ochrony praw nabytych i zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdyż
narusza prawo do równej ochrony własności; umożliwia ingerencję w istotę prawa własności, prowadzi do ograniczenia możliwości
korzystania z własności w stopniu większym, niż konieczny, nie uwzględniając wyjątkowego charakteru instytucji wywłaszczenia.
Postanowieniem z 29 listopada 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżących 6 grudnia 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy, że skarżące nie wyczerpały drogi prawnej, a tym samym nie uzyskały orzeczenia,
o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji,