Postanowienie TK z dnia 12 października 2016, sygn. Ts 403/15

W skardze konstytucyjnej z 21 grudnia 2015 r. K.N. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U.90.557, ze zm.; dalej: kkw) w zakresie, w jakim nie nadaje prawa skazanemu do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji wydanej przez organ administracji Służby Więziennej w wyniku zainicjowania przez skarżącego postępowania skargowego związanego z tym organem, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 2 Konstytucji w zw. z regułą 70 ust. 1, 3 i 7 Rekomendacji Rec (2006) 2 Komitetu Ministrów do państw członkowskich Rady Europy w sprawie Europejskich Reguł Więziennych (przyjętej przez Komitet Ministrów w dniu 11 stycznia 2006 r.).

Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Skarżący 1 grudnia 2014 r. złożył skargę w sprawie sposobu rozstrzygnięcia przez Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w K. zarzutów zawartych we wcześniejszych pismach skarżącego dotyczących m.in. utrudnień w korzystaniu z aparatu telefonicznego. W piśmie ze stycznia 2015 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej uznał skargę za bezzasadną. Skarżący 1 marca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na powyższe pismo. Ponadto 16 kwietnia 2015 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA) postanowieniem z czerwca 2015 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 6 lipca 2015 r. Jednocześnie WSA postanowieniem z czerwca 2015 r. odrzucił skargę na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej ze stycznia 2015 r. jako oczywiście bezzasadną. W wyniku zaskarżenia postanowienia WSA z czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie postanowieniem z sierpnia 2015 r.

W dniu 21 października 2015 r. skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w