Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 404/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 grudnia 2008 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.; dalej: u.g.n.)
z art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji. Wątpliwości konstytucyjne skarżącej dotyczyły
przypadku niedopuszczalności zwrotu w sytuacji ustanowienia na nieruchomości prawa użytkowania wieczystego ujawnionego w księdze
wieczystej.
Skarżąca wskazała, że art. 21 ust. 2 Konstytucji określa prawo podmiotowe do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli
cel wywłaszczenia – z jakichkolwiek przyczyn – nie może zostać zrealizowany. Wyłączenie możliwości realizacji tego roszczenia
– w jej ocenie – stanowi naruszenie prawa własności. Podniosła, że zaskarżony przepis statuuje samodzielną negatywną przesłankę
zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i wyklucza nawet badanie, czy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji
o wywłaszczeniu. Oznacza to – jak wskazała skarżąca – że kwestia wykorzystania nieruchomości na określony cel, wynikająca
bezpośrednio z Konstytucji, musi ustąpić przed nieprzewidzianą w Konstytucji przesłanką negatywną. Skarżąca odwołała się w
uzasadnieniu skargi konstytucyjnej do wyroku Trybunału z 3 kwietnia 2008 r. (K 6/05, OTK ZU nr 3/A/2008, poz. 41) stwierdzającego
niezgodność z Konstytucją art. 229a u.g.n. Ograniczenie przewidziane w zaskarżonym art. 229 u.g.n. nie odpowiada – w myśl
stanowiska skarżącej – kryteriom określonym w art. 31 ust. 3 Konstytucji, gdyż narusza istotę praw i nie spełnia wymogu konieczności.
Skarżąca wskazała, że zamierzone przez ustawodawcę usankcjonowanie stosunków prawnych powstałych przed 1 stycznia 1998 r.
nie stanowi wartości uzasadniającej pozbawienie praw byłych właścicieli lub ich spadkobierców do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Za kwestionowanym ograniczeniem nie przemawia zatem potrzeba ochrony żadnego z dóbr wymienionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji
ani też