Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 czerwca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 41/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 3 marca 2004 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 50510 oraz art. 50513 kodeksu postępowania cywilnego. Zaskarżonym przepisom zarzucono w skardze, że – jak to określił skarżący – „nie korespondują”
z określonymi w Konstytucji przesłankami wyłączenia jawności rozprawy, co tym samym narusza jego prawo do sprawiedliwego i
jawnego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem skarżącego, jawne rozpoznanie sprawy winno być regułą, a wszelkie dopuszczalne od niej
wyjątki winny być precyzyjnie określone przez ustawodawcę. Wymowy tego postulatu nie zmienia natomiast unormowanie art. 50510 § 2 k.p.c., w którym przewidziane jest prawo strony do żądania przeprowadzenia rozprawy. Ponadto zdaniem skarżącego, brak
w ustawie określenia terminu, w jakim ma być sporządzone uzasadnienie, prowadzi do naruszenia wymogu rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki.
Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującą sprawą. Skarżący wystąpił z powództwem o zapłatę do Sądu
Rejonowego w Tczewie. Wyrokiem z 4 września 2003 r. (sygn. akt V C 85/03), Sąd uwzględnił powództwo skarżącego i orzekł zgodnie
z wydanym uprzednio nakazem zapłaty. Następnie jednak, wyrokiem z 17 listopada 2003 r., sygn. akt III Ca 1132/03 (doręczonym
skarżącemu 5 grudnia 2003 r.), Sąd Okręgowy uchylił orzeczenie sądu I instancji, a powództwo skarżącego oddalił. Rozstrzygnięcie
to wydane zostało na posiedzeniu niejawnym.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw, służącym
wyeliminowaniu z systemu prawnego przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia
sądu lub organu