Postanowienie TK z dnia 05 października 2010, sygn. Ts 41/07

W skardze konstytucyjnej BEST S.A. zakwestionowała zgodność z Konstytucją przepisów dwóch aktów prawnych. Po pierwsze, § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35, ze zm.; dalej: rozporządzenie); po drugie, art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54, poz. 654, ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.) w zw. z § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia. Wymienionym wyżej przepisom skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 3, art. 84, art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji.

Postanowieniem z 5 października 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarżąca nie dopełniła wymogu przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Polega on na obowiązku wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa skarżącej i w jaki sposób – jej zdaniem – zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze konstytucyjnej unormowania rozporządzenia oraz u.p.d.o.p. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, obowiązku tego nie spełniło odwołanie się przez skarżącą do art. 84, art. 217 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji, jako przepisów niewyrażających w swojej treści konkretnych praw podmiotowych skarżącej. Tego rodzaju braku skargi konstytucyjnej nie sanowało także wskazanie, jako jej podstawy, art. 22 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji. W tym zakresie bowiem Trybunał stwierdził, że skarżąca nie wyjaśniła w sposób dostateczny, jakiej treści prawa podmiotowe