Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 listopada 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 41/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 lutego 2009 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił, że art. 126 § 2 oraz
art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
są niezgodne z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
W ocenie skarżącego przepisy są na tyle nieprecyzyjne, że z jednej strony uniemożliwiają stronie wnoszącej pismo sprecyzowanie
warunków, jakim powinno ono odpowiadać, z drugiej zaś strony pozostawiają organowi stosującemu prawo zbyt dużą swobodę w definiowaniu
tego zagadnienia. Konsekwencją powyższego jest naruszenie praw wskazanych w petitum wniesionej skargi konstytucyjnej.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
Zarządzeniem z 6 września 2007 r. (sygn. akt IC 1477/07) Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia I Wydział Cywilny wezwał
skarżącego (występującego z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Apelacyjnego w Warszawie) do usunięcia
w terminie tygodniowym od daty doręczenia wezwania, pod rygorem zwrotu pozwu, jego braku formalnego poprzez podanie adresu
siedziby Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 19 września 2007 r. Pomimo
upływu terminu do wykonania zarządzenia nie zostało ono wykonane – skarżący nie wskazał żadnego adresu. Zarządzeniem z 14
listopada 2007 r. (sygn. akt I C 1477/07) Przewodniczący Sądu Rejonowego zarządził zwrot pozwu wraz z załącznikami. Zażalenie
w tej sprawie, postanowieniem z 2 października 2008 r. (sygn. akt V Cz 2557/08), zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Warszawie
V Wydział Cywilny – Odwoławczy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu 12 listopada 2008 r.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z