Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 lipca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 41/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 lutego 2010 r. Andrzej K. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) jest niezgodny z art. 78 Konstytucji
oraz art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.
U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z 25 lutego 2008 r. (nr 3007/0621/W5P2/PIT)
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych
za 2004 r. W wyżej wymienionej decyzji stwierdzono, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów przez zaliczenie do nich
wydatków poniesionych na zakup paliwa, cementu oraz części zamiennych. Decyzją z 29 września 2008 r. (nr A1-D/4117-0041/08)
Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uchylił decyzję organu pierwszej instancji (uznał za koszt uzyskania przychodów wydatek
na zakup paliwa do samochodu osobowego) i ponownie określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób
fizycznych za 2004 r. W dniu 26 sierpnia 2009 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji