Postanowienie TK z dnia 09 marca 2012, sygn. Ts 41/11

W skardze konstytucyjnej z 4 lutego 2011 r. Ewa D. (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności art. 42 § 4 w zw. z art. 30 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), a także art. 42 § 4 w zw. z art. 459 § 2 k.p.k. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Naruszenie prawa do sądu polega, zdaniem skarżącej, na powierzeniu rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego sądu rejonowego sądowi w składzie jednoosobowym oraz na braku możliwości zaskarżenia postanowienia sądu I instancji nieuwzględniającego wniosku o wyłączenie sędziego orzekającego w sprawie karnej.

Postanowieniem z 9 marca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z następujących względów. Po pierwsze, skarżąca nie uzyskała ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie o art. 42 § 4 w zw. z art. 459 § 2 k.p.k., po drugie zaś, zarzuty dotyczące art. 42 § 4 w zw. z art. 30 § 1 k.p.k. Trybunał uznał za oczywiście bezzasadne