Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 41/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 lutego 2012 r. J.T. (dalej: skarżący) kwestionuje zgodność
art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52,
poz. 525, ze zm.; dalej: ustawa o broni) w brzmieniu obowiązującym do 10 marca 2011 r. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust.
2, art. 42 ust. 1 i art. 2 Konstytucji.
Skargę wniesiono w związku z następującą sprawą. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach
z 27 lutego 2009 r. (sygn. akt XIV K 55/08) za przestępstwa przeciwko mieniu (tj. oszustwa w zbiegu z urzędowym poświadczeniem
nieprawdy i użyciem dokumentu zawierającego takie poświadczenie). Decyzją z 18 listopada 2009 r. (nr W II 4723/04/MBl) Komendant
Wojewódzki Policji w Gdańsku cofnął skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską. Decyzję tę utrzymał w mocy Komendant Główny Policji
(decyzja z 7 stycznia 2010 r., nr PA II b 120/10/6726/09). Od decyzji organu drugiej instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z 6 maja 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 289/10) oddalił skargę. Wyrokiem
z 25 listopada 2011 r. (sygn. akt II OSK 1682/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną
Skarżący kwestionuje utrwaloną wykładnię zaskarżonych przepisów, zgodnie z którą osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu
za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest automatycznie uznawana za osobę, co do której istnieje
uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak to ujął
skarżący: „sądy nie mogą sobie uzurpować roli »poprawiacza« ustawodawcy”. Zdaniem skarżącego utrwalona w orzecznictwie wykładnia
zaskarżonych przepisów prowadzi do