Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 41/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 lutego 2017 r. (data nadania) J.P. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 88 § 3 w związku z art. 446 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.
U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.), w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 listopada
2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy –
Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1589, ze zm.), w zakresie, w jakim „wyłączał możliwość sporządzenia i podpisania apelacji we własnej
sprawie przez radcę prawnego od wyroku [sądu] I instancji, związanego z prowadzoną uprzednio przez niego działalnością gospodarczą
– jako osoby fizycznej” – jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący twierdzi, że występujący we własnej sprawie radca prawny może sprostać wymaganiom formalnym związanym z przygotowaniem
apelacji zwierającej roszczenia majątkowe. W związku z tym zarzucił, że wynikający z zakwestionowanych przepisów obowiązek
sporządzenia i podpisania apelacji przez pełnomocnika jest przejawem nadmiernego formalizmu proceduralnego, a przez to stanowi
nieproporcjonalne ograniczenie prawa do sprawiedliwej procedury sądowej.
Postanowieniem z 31 maja 2017 r. (doręczonym skarżącemu 5 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że została ona złożona z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 77 ust. 1 ustawy
z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej:
u.o.t.p. TK). Trybunał ustalił, że ostatecznym orzeczeniem w sprawie skarżącego jest postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.
(dalej: Sąd Apelacyjny w W.) z marca 2010 r.