Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 grudnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 41/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 marca 2018 r. (data nadania), K.G. (dalej: skarżący) zarzucił
niezgodność art. 3989 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.) w zakresie,
w jakim:
1) uzależnia przyjęcie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy do rozpoznania od spełnienia arbitralnych przesłanek, niepoddających
się obiektywnej kontroli, a ponadto nie przewiduje środków odwoławczych od postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania;
2) decyzję o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania uzależnia od niezaskarżalnego postanowienia
wydanego przez Sąd Najwyższy w składzie jednoosobowym,
z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 78 zdanie pierwsze, art. 175 ust. 1, art. 176 ust. 1 oraz art. 183 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Postanowieniem z 31 maja 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdzając
że, po pierwsze, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, albowiem nie udokumentował daty otrzymania postanowienia
Sądu Najwyższego z 19 października 2017 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie SN), po drugie, skarga została wniesiona po
upływie terminu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed
Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o nadanie skardze dalszego biegu. Jego zdaniem brak udokumentowania
daty doręczenia postanowienia SN było niezawinione, ponieważ wynikało z przyczyn zewnętrznych, niezależnych od niego (protest
pracowników sądu), a