Postanowienie TK z dnia 06 maja 2005, sygn. Ts 42/05

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 11 marca 2005 r. skarżący zarzucił art. 122 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.; dalej: prawo upadłościowe) w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 stycznia 1998 r., iż prowadzi do naruszenia przysługującego mu na mocy art. 45 ust. 1 Konstytucji prawa do rozpatrzenia sprawy przez bezstronny sąd.

Opierając się na zaskarżonym przepisie Sąd Rejonowy – Wydział Gospodarczy w Zamościu postanowieniem z 30 września 2004 r. (sygn. akt U 15/95) ustalił przysługujące skarżącemu jako syndykowi wynagrodzenie za okres od 6 lipca 1995 r. do 6 czerwca 2003 r. Zażalenie złożone od powyższego rozstrzygnięcia zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z 5 stycznia 2005 r. (sygn. akt IX Gz 416/04), doręczonym skarżącemu 20 stycznia 2005 r.

Zgodnie z treścią zaskarżonego przepisu „syndyk i zarządca odrębnego majątku mają prawo do wynagrodzenia, które na przedstawienie sędziego – komisarza oznaczy sąd stosowanie do poniesionych przez nich trudów oraz prawo do zwrotu wydatków, które wyłożyli z powodu swoich czynności”. Ponieważ w skład sądu, który określił skarżącemu wynagrodzenie wchodziła sędzia – komisarz, która wcześniej złożyła przedstawienie zawierające ocenę pracy skarżącego jako syndyka i wniosek, co do wysokości wynagrodzenia, przeto sąd taki nie spełniał, w ocenie skarżącego, standardu obiektywnej bezstronności. Sędzia – komisarz bowiem najpierw swoim przedstawieniem sugerowała jakie winno być rozstrzygnięcie, a następnie uczestniczyła w składzie orzekającym sądu, głosując nad swoimi propozycjami.

Ponieważ zaskarżona regulacja nie zawiera zakazu uczestnictwa sędziego – komisarza w składzie sądu orzekającego o wysokości wynagrodzenia syndyka, przeto narusza ona, zdaniem skarżącego, wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji prawo każdego do tego, żeby jego sprawa została rozpatrzona przez