Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 maja 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 42/16 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 19 lutego 2016 r. S.J. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 241 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz.U.21.112, ze zm.; dalej: kodeks wyborczy) z art. 2,
art. 7, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego. Obwie-szczeniami z 27 października 2015 r. o
wynikach wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych 25 października
2015 r., ogłoszonymi na podstawie art. 238 kodeksu wyborczego, Państwowa Komisja Wyborcza (dalej także: PKW) podała do wiadomości
publicznej ich wyniki (Dz.U.1731 i 1732). Następnie obwieszczeniem z 29 października 2015 r. o sprostowaniu błędów, ogłoszonym
na podstawie art. 238 kodeksu wyborczego, Państwowa Komisja Wyborcza sprostowała błędy stwierdzone w dziale II obwieszczenia
PKW z 27 października 2015 r. o wynikach wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych 25 października 2015
r. (Dz.U.1731). Obwieszczenie to zostało opublikowane 2 listopada 2015 r.
Skarżący wniósł protest wyborczy w terminie siedmiu dni liczonym od dnia opublikowania obwieszczenia o sprostowaniu błędów
stwierdzonych w obwieszczeniu PKW z 27 października 2015 r. Postanowieniem z listopada 2015 r. Sąd Najwyższy pozostawił jego
protest wyborczy bez dalszego biegu. W uzasadnieniu postanowienia sąd ten wskazał, że termin do wniesienia protestu rozpoczyna
bieg od dnia ogłoszenia wyników wyborów, a nie, jak twierdził skarżący, od dnia ogłoszenia obwieszczenia o sprostowaniu tych
wyników, i w związku ze złożeniem protestu z przekroczeniem siedmiodniowego terminu jego wniesienia nie może on zostać rozpatrzony.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany przepis „uniemożliwia zaskarżenie protestem wyborczym sprostowanych wyników wyborów”, co narusza
zasadę legalizmu oraz zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Skarżący zarzucił także,
że w art. 241 § 1 kodeksu wyborczego występuje luka normatywna, gdyż brak w nim „regulacji w zakresie możliwości zaskarżania
postanowień Sądu Najwyższego rozstrzygających w przedmiocie złożonego protestu wyborczego”.