Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 kwietnia 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 42/17 |
Uzasadnienie
1. W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lutego 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
M.M. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 100 ust. 4 w związku z art. 100 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 ust. 1
i 2 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, ze zm.)
w związku z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i
statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE z 1987 r. L 256, s. 1, ze zm.) oraz załącznikiem I do tego
rozporządzenia w związku z art. 54 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze
zm.; dalej: k.k.s.) „w zakresie, w którym przepisy określają obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od importu lub wewnątrzwspólnotowego
nabycia samochodów osobowych oraz odpowiedzialność karną za jego niedopełnienie w sytuacji, w której brak jest jednoznacznej
i zrozumiałej definicji samochodu osobowego, co powoduje u adresatów tych norm stan niepewności co do nałożonych na nich w
tym zakresie obowiązków podatkowych lub ich braku”, z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
2.1. Wyrokiem z 17 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w P. VI Wydział Karny uznał skarżącego za winnego tego, że uchylał się od opodatkowania
przez niezłożenie właściwemu organowi podatkowemu, tj. Naczelnikowi Urzędu Celnego w P., w terminie do 9 listopada 2009 r.
deklaracji dla podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego 21 października 2009 r. samochodu osobowego marki Audi
Q7, przez co naraził