Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lutego 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 43/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 24 lutego 2006 r. zarzucono, że art. 68 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 14 września 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznając,
że zarzuty skargi są skierowane bezpośrednio przeciwko postanowieniom sądów odrzucającym zażalenie skarżącej.
W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że Trybunał Konstytucyjny błędnie uznał skargę konstytucyjną za skierowaną wyłącznie przeciwko
aktom stosowania prawa. Zdaniem skarżącej niekonstytucyjność art. 68 k.p.c. polega na tym, że przepis ten nie gwarantuje ciągłości
skuteczności czynności dokonanej na mocy tego przepisu.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony praw, przysługującym tylko w sytuacji, gdy źródłem ich naruszenia jest
akt normatywny. Przedmiotem skargi konstytucyjnej nie może być wyłącznie akt stosowania prawa. Skarga konstytucyjna nie jest
bowiem kolejnym środkiem zaskarżenia w ramach przysługującego skarżącemu prawa do sądu. Z powyższego wynika, że niedopuszczalna
jest skarga konstytucyjna, w której skarżący wskazuje na akt stosowania prawa jako wyłączne źródło naruszenia swych konstytucyjnych
praw. Niedopuszczalna jest również skarga konstytucyjna, w której skarżący wnioskuje o zbadanie zgodności z Konstytucją aktu
normatywnego lub jego części, zarzuty naruszenia