Postanowienie TK z dnia 31 marca 2008, sygn. Ts 43/07

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 lutego 2007 r. skarżący zarzucił art. 204 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) sprzeczność z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 41 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Źródeł niekonstytucyjności art. 9 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.w.w.) upatruje skarżący natomiast w jego sprzeczności z art. 2, art. 31 ust. 1, art. 41 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Postanowieniem z 5 maja 2005 r. (sygn. akt III K 1029/05) Sąd Rejonowy w Białymstoku, umarzając prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne, orzekł środek zabezpieczający w postaci umieszczenia go w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z 29 lipca 2005 r. (VIII Kz 425/05). Internacja rozpoczęła się w dniu 23 lutego 2006 r. Pismem z 30 marca 2006 r. internowany wniósł o uchylenie internacji, natomiast jego obrońca pismem z 4 kwietnia 2006 r. wniósł o orzeczenie w przedmiocie zasadności dalszego stosowania internacji i zażądanie opinii o stanie zdrowia skarżącego. W dniu 10 maja 2006 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku postanowił odroczyć posiedzenie w przedmiocie zasadności kontynuacji środka zabezpieczającego i zwrócić się o wydanie opinii biegłych sądowych lekarzy psychiatrów i psychologa. Postanowieniem z 14 czerwca 2006 r. (sygn. akt III K 1029/05) Sąd Rejonowy nie uwzględnił wniosku skarżącego w przedmiocie uchylenia internacji. Postanowieniem z 11 lipca 2006 r. (sygn. akt IV Kzw 415/06) Sąd Okręgowy w Białymstoku, IV Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad wykonywaniem Orzeczeń Karnych, rozpoznając wniesione zażalenie, uchylił zaskarżone orzeczenie i