Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 listopada 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 43/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 17 lutego 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36; dalej: u.z.e.) w brzmieniu nadanym przez art.
159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz.
1118, ze zm.; dalej: u.e.r.f.u.s.) z art. 2, art. 32, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej. W ocenie skarżącego zakwestionowany przepis spowodował obniżenie świadczenia emerytalnego do „poziomu 22% należnego”.
Zdaniem skarżącego, gdyby przepis, którego zgodność z Konstytucją zaskarża, „nie został wprowadzony do obrotu prawnego”, nie
doszłoby do niekonstytucyjnej ingerencji w sferę jego wolności lub praw. Skarżący podkreślił, że art. 6 u.z.e. narusza zakaz
lex retro non agit, zasadę równości, zasadę ochrony prawa własności i innych praw majątkowych oraz jest sprzeczny z konstytucyjną ochroną prawa
do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego.
Postanowieniem z 9 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu orzeczenia
podniesiono, że skarżący zrezygnował z poddania kontroli decyzji organu emerytalno-rentowego wydanych w latach 1999-2008,
w zamian wystąpił z wnioskami o wszczęcie dwóch postępowań nadzwyczajnych – o wznowienie postępowania oraz o stwierdzenie
nieważności decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie. W konsekwencji – ze względu na differentia specifica postępowań nadzwyczajnych – należało uznać, że zakwestionowane w skardze przepisy nie były podstawą ostatecznych orzeczeń
o wolnościach lub prawach skarżącego i odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym stwierdził, że: (1) zakwestionowane przepisy stanowiły
podstawę ostatecznego orzeczenia organu władzy publicznej, gdyby bowiem nie zmieniono treści art. 6 u.z.e.,