Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 stycznia 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 43/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2017 r. (data nadania),
A.K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (obecnie:
Dz. U. z 2020 r. poz. 722; dalej: ustawa akcyzowa) w zakresie, „w jakim nakłada obowiązek podatkowy w akcyzie – o ile nie
została ona zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu – na nabywcę wyrobu akcyzowego bez jednoczesnego zapewnienia mu procedury
prawnej, której prawidłowe przeprowadzenie dawałoby mu pewność co do tego, czy w wyniku tego nabycia stanie się podatnikiem
akcyzy” z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 20 listopada 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu uznając, że nie spełnia
ona wymagań określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed
Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393, ze zm.). Uzasadnienie odmowy Trybunał oparł o swoją dotychczasową linię
orzeczniczą. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 27 listopada 2018 r.
Skarżący, reprezentowany przez tego samego pełnomocnika, pismem z 3 grudnia 2018 r. (data nadania) – z zachowaniem ustawowego
terminu – wniósł zażalenie na to postanowienie,