Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lutego 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 43/20 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 marca 2020 r. (data nadania) W.R. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Złożona przez pełnomocnika skarżącego skarga konstytucyjna w tytule zaznacza, iż są to „praktycznie cztery skargi”. Stan faktyczny
sprawy dotyczy więc różnych postępowań:
a) Z powództwa byłej żony skarżącego przed Sądem Okręgowym w L. (dalej: Sąd Okręgowy) toczyło się postępowanie o opróżnienie
i wydanie na jej rzecz lokalu. Wyrokiem z 24 stycznia 2018 r. (sygn. akt […]; dalej: wyrok) Sąd ten nakazał skarżącemu w punkcie
pierwszym opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego wskazanego w pozwie, w punkcie drugim ustalono, że skarżący ma prawo do
lokalu socjalnego, a w punkcie trzecim wstrzymano wykonanie punktu pierwszego do czasu złożenia skarżącemu przez Gminę L.
oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Ostatnie dwa punkty wyroku dotyczyły zaś kosztów procesu.
Skarżący wniósł 14 marca 2018 r. apelację co do punktu III i IV powołanego wyżej wyroku. Jednak w związku z tym, iż nie uiścił
opłaty od apelacji, został wezwany do tego zarządzeniem Sądu Okręgowego z 18 września 2018 r. W odpowiedzi na wniosek skarżącego,
referendarz sądowy w Sądzie Okręgowym postanowieniem z 21 listopada 2018 r. zwolnił go od kosztów sądowych w części, tj. od
opłaty od apelacji ponad kwotę 500 zł. Jednocześnie oddalił wniosek w pozostałym zakresie. Złożona na powyższe orzeczenie
skarga została uwzględniona przez Sąd Okręgowy, który postanowieniem z 9 stycznia 2019 r. w całości zwolnił skarżącego od
opłaty od apelacji.
Od daty wydania wyroku z 24 stycznia 2018 r. skarżący kilkukrotnie składał wnioski o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, które
nie były uwzględniane przez sąd.
W jednym z kolejnych pism procesowych, wniesionym 17 grudnia 2018 r., skarżący