Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 kwietnia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 44/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 14 marca 2003 r. zakwestionowano zgodność art. 393 i art. 3937 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego,
ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach
sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554) z art. 45 Konstytucji. Nieprecyzyjność kwestionowanego art. 393 k.p.c., wskazującego,
kiedy Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, prowadzi – zdaniem skarżącej – do całkowitej dowolności
i arbitralności orzekania, w konsekwencji czego dochodzi do naruszenia prawa do sądu, rozumianego przez skarżącą jako prawo
do sprawowania przez Sąd Najwyższy nadzoru judykacyjnego nad orzecznictwem sądów powszechnych. Za naruszenie wynikającego
z art. 45 Konstytucji prawa do sądu uznać należy także, zdaniem skarżącej, orzekanie przez Sąd Najwyższy w składzie jednego
sędziego (zgodnie z art. 3937 k.p.c.), przy czym podkreślono wyraźnie niemożność zaskarżenia wydanego w ten sposób rozstrzygnięcia.
Na podstawie zakwestionowanych przepisów Sąd Najwyższy postanowieniem z 23 października 2002 r. (sygn. akt IV CK 15/02), doręczonym
skarżącej 17 grudnia 2002 r., odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania. Postanowieniem z 30 stycznia 2003 r. (sygn. akt IV
CK 15/02) Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów odrzucił zażalenie na powyższe postanowienie, powołując się na nieprzysługiwanie
środków odwoławczych od orzeczeń Sądu Najwyższego.
Postanowieniem z 11 czerwca 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając
za bezpodstawne twierdzenie, iż w prawie do sądu wynikającym z art. 45 ust. 1 Konstytucji mieści się prawo do nadzoru judykacyjnego
sprawowanego przez Sąd Najwyższy, lub też prawo do rozpatrzenia sprawy przez sąd III instancji. Z tego też względu sam fakt
odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania nie może stanowić,