Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 września 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 44/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 2 marca 2004 r. skarżąca sformułowała zarzut niekonstytucyjności art. 98 i art. 122 ustawy z 17
listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.) oraz przepisu § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu (dalej: rozporządzenie). Zaskarżonym przepisom zarzuciła naruszenie art. 2, art. 32 oraz art.
45 ust. 1 Konstytucji, którego istoty upatruje w tym, że przewidziane w nich uregulowania tworzą – zdaniem skarżącej – znacznie
kłopotliwszy i bardziej czasochłonny mechanizm uzyskania zasądzonych na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów procesu, w porównaniu
z uregulowaniami dotyczącymi pełnomocnika, który sprawę prowadzoną z urzędu przegrał.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Opolu
z 24 października 2003 r. (sygn. akt R.III.C 557/03) został ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu w sprawie o ustalenie
ojcostwa i alimenty. W sprawie tej wydany został następnie wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z 15 stycznia 2004 r., w którym m.in.
zasądzono od pozwanego na rzecz pełnomocnika skarżącej kwotę pieniężną tytułem nieopłaconego pełnomocnictwa z urzędu. Zażalenie
pełnomocnika skarżącej od postanowienia w przedmiocie kosztów zostało następnie oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w
Opolu z 24 lutego 2004 r. (sygn. akt II Cz 193/04). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie
jest zgodne z prawem, nie dopatrzył się także niezgodności przepisu § 21 rozporządzenia z art. 2, art. 32 oraz art. 45 Konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 17 maja 2004 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do dokładnego określenia,
w czyim imieniu została