Postanowienie TK z dnia 17 listopada 2009, sygn. Ts 44/09

W skardze konstytucyjnej z 12 lutego 2009 r. zaskarżono wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi III – Wydział Cywilny Odwoławczy z 16 października 2008 r. (sygn. akt III Ca 974/08), utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zgierzu – I Wydział Cywilny z 21 lutego 2008 r. (sygn. akt I C 212/07). Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie powyższych orzeczeń, a także o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przypisanych. Z wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego skargi wynika również, że skarżący zarzuca w niej niezgodność § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej i refundowania kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa oraz wymiaru dopuszczalnej pomocy (Dz. U. Nr 196, poz. 2018; dalej: rozporządzenie) z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji. Przepisowi zarzucono niejasne zredagowanie i naruszenie równości wobec prawa.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. W dniu 13 grudnia 2004 r. pomiędzy Starostą Zgierskim, z upoważnienia którego działał Dyrektor Powiatowego Urzędu pracy w Zgierzu, a skarżącym doszło do zawarcia umowy (nr UmPDz. 010/04) o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej, w wyniku której skarżący otrzymał pomoc finansową. Działalność gospodarcza prowadzona była przez skarżącego z przerwą, która stała się przedmiotem sporu. Wyrokiem z 21 lutego 2008 r. Sąd Rejonowy w Zgierzu – I Wydział Cywilny na skutek powództwa Skarbu Państwa – Powiatowego Urzędu Pracy w Zgierzu zasądził od skarżącego na rzecz powoda zwrot kwoty wraz z odsetkami ustawowymi, otrzymanej w wyniku podpisanej umowy. Apelację skarżącego w tej sprawie Sąd Okręgowy w Łodzi – III Wydział Cywilny Odwoławczy oddalił 16 października