Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 44/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 lutego 2011 r. skarżąca zarzuciła niezgodność art. 1 pkt 13 i art. 30 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr
116, poz. 1203, ze zm.; dalej: ustawa o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych) z art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącej
brak w tych przepisach regulacji intertemporalnej chroniącej uprawnienia spółdzielni, które nabyły nieruchomości od Wojskowej
Agencji Mieszkaniowej, narusza zasadę ochrony praw nabytych, zasady przyzwoitej legislacji oraz zakaz retroaktywności prawa.
Postanowieniem z 15 marca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zasadniczym
powodem odmowy nadania dalszego biegu było ustalenie, że zaskarżone przepisy nie stanowiły podstawy wydania ostatecznego orzeczenia
o wolnościach, prawach lub obowiązkach skarżącej w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zaskarżone przepisy dotyczą zadań
Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz gospodarowania przez nią mieniem, w szczególności dopuszczalności bezprzetargowego zlecania
zadań wynikających z zadań Agencji utworzonym przez nią towarzystwom budownictwa społecznego oraz określają datę wejścia w
życie nowelizacji. Ostateczne orzeczenia powołane przez skarżącą dotyczą natomiast zobowiązania skarżącej spółdzielni do przeniesienia
własności nieruchomości na jednego z jej członków w wyniku umów zawartych pomiędzy nim a spółdzielnią. Dotyczą więc stosunku
prawnego pomiędzy spółdzielnią a jej członkiem, nie zaś pomiędzy Agencją a spółdzielnią. Również z orzeczeń wydanych w sprawie
skarżącej wyraźnie wynikało, że sądy nie zastosowały w nich zaskarżonych przepisów. Ponadto Trybunał wskazał, że powołane
przez skarżącego zasady wynikające z art. 2 Konstytucji mają charakter zasad ustrojowych, nie zaś konstytucyjnych praw i wolności
jednostki, a więc nie mogą stanowić samodzielnego wzorca w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną.
Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu. Zarzucono w nim wadliwe
przyjęcie, że zaskarżone przepisy art. 1