Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 44/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej osobiście do Trybunału Konstytucyjnego 13 lutego 2015 r., sprecyzowanej 13 kwietnia 2015 r.,
J.P. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 123 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.
U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, a także art. 61 § 1 w zw.
z art. 59 i w zw. z art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2013 r. poz. 499,
ze zm.; dalej: ustawa o SN) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 7 Konstytucji.
Postanowieniem z 22 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu, uznawszy
ją za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) w części, w której dotyczyła ona art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Trybunał podkreślił
przy tym, że skarżący nie wywiódł prawa z art. 64 ust. 1 Konstytucji, które miałoby być nieproporcjonalnie ograniczone – w świetle
art. 31 ust. 3 Konstytucji – przez art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Jednocześnie stwierdził, że takim prawem nie może być „prawo do
przedawnienia”, w związku z czym argumenty mające na celu wykazanie naruszenia tego prawa nie mogły być uwzględnione. W ocenie
Trybunału skarga również w zakresie, w jakim zakwestionowała przepisy ustawy o SN, nie spełniała wymagań określonych w art.
79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK. Jak ustalił, w sprawie skarżącego ani sąd pierwszej instancji,
ani sąd drugiej instancji nie rozstrzygały ostatecznie o przysługującym mu prawie do sądu na podstawie zaskarżonych przepisów
ustawy o SN.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzuca Trybunałowi „wyjście poza granice rozpoznawanej skargi”, a także zbyt
rygorystyczną wykładnię art. 79 ust. 1 Konstytucji,